نماز مىكردند آنچه را كه تاب آن مىآوردند به اين معنى كه جميع خوش آوازى خود را ظاهر نمىكرد . اگر گويى اين منافات دارد به آنچه مىآيد در باب دهم گوئيم منافات ندارد ، زيرا كه آنچه مىآيد محمول بر اكثر است و خبر از حال جمعى است كه عادت خود كرده‌اند اين شيوه را و براى آن مجالس مىسازند مثل صوفيه . و « رُبَّ » اينجا براى تقليل است و بيان نظير اين شد در « كتابُ الإيمان و الكُفْرِ » در شرح آخرِ حديث اوّل ، باب نوزدهم كه « بابُ المُؤْمِنِ وَعَلاماتِه وَصِفاتِه » است . و ايضاً اگر « رُبَّ » اينجا براى تكثير باشد ، اين حالت ، مخصوص حالت استماع از امام است . و امام هرگز دانسته اظهار آن نمىكند چنانچه لو امتناعيه در « لو أظهر » دلالت بر آن دارد . و آنچه در باب دهم است بر حالى است كه منظورى باشد از لذّات دنيا . پنجم أصل : عَنْ أبي عَبْدِ الله عليه السلام قالَ « أعْرِبِ الْقُرآنَ فَانَّه عَرَبِيٌّ » . شرح : الإعْراب مصدر باب افعال : عَربانه سخن گفتن ، به معنى صريح ساختن حروف در اخراج آنها از مخارج با اصوات عرب چناچه بيان شد در شرح حديث سوم اين باب . يعنى : روايت است از امام صادق عليه السلام گفت : « عربانه بخوان قرآن را ؛ چه بدرستى كه قرآن زبان عرب است كه درهم زبانِى با هم مىگويند . ششم أصل : عَنْ أبي عَبْدِ الله عليه السلام قالَ : « إنّ الله عَزَّ وَجَلَّ أوحى إلى مُوسى بنِ عِمْرانِ عليه السلام إذا وَقَفْتَ بَيْنَ يَدَيَّ فَقِفْ مَوْقِفَ الذائلِ الذَّليلِ الْفَقيرِ وَاذا قَرَاْتَ التَّورية فَاْسْمِعْها بِصَوت حَزينٍ » . « 1 » .

--> « 1 » الكافي ، باب ترتيل القرآن بالصوت الحسن ، ح 6 ، اين روايت در چاپ غفارى با اندكى تفاوت بيان شده كه اينچنين است « فقف موقف الذليل الفقير كه كلمه « الذائل » ندارد . و همچنين به جاى « أسْمِعْها » كلمهء « أسْمِعنيها » آمده است